หนังสือ โสดาบัน ตัดตัวเดียว สักกายทิฏฐิ - ฉบับลงลึก โดย อ.มานะ

รายละเอียดสินค้า

โสดาบัน ฉบับลงลึก: ตัดตัวเดียว สักกายทิฏฐิ จำนวนหน้า 87 หน้า "สับดาบปัญญาลงไปเห็นตามจริง… ว่าไอ้ตัวกูที่นั่งบงการอยู่เบื้องหลัง มันมีอยู่จริงไหม?" คู่มือนักรบภาคสนามที่จะพาท่านไปเด็ดหัวขุน สักกายทิฏฐิ ล้างบางกลโกงของอวิชชา ละทิ้งการประคองภพชาติ แล้วพุ่งเป้าทุบรากแก้วตัวเดียวเพื่อจบวงจรแห่งทุกข์ ไม่ต้องเปลี่ยนสูตร ไม่ต้องวิ่งไล่ตีเงา ไม่ต้องสรรหาท่าพิเศษพิสดารมาปราบกิเลสเบื้องสูง... เพราะไม่ว่าบอสใหญ่ท้ายเกมจะแปลงกายเนียนไปกับความว่างอย่างอรูปราคะ หน้างานปัจจุบันมีเพียงหนึ่งเดียวคือ "ตัดสักกายทิฏฐิ" สับตัวตนผู้เสพให้ขาด! 📖 รายละเอียดรูปเล่มและการจัดพิมพ์ พิมพ์ ตรวจทาน พับ และเข้าเล่มด้วยมือ (Handmade) โดยผู้เขียนทุกเล่ม เพื่อส่งมอบมรดกทางวิญญาณให้แก่อนุชนรุ่นหลัง เนื้อหา: แบ่งออกเป็น 12 บท นำทางตั้งแต่การสับสายพานขันธ์ 5 ถล่มปฏิจจสมุปบาทคากล่องแชทดอง ไปจนถึงบทส่งท้าย “รสชาติแห่งความโปร่งเบา” ที่จะทำให้จิตของคุณวางโครม... โดยไม่มีตัวตนใดๆ มารองรับ 🛒 ตัวเลือกสินค้า (Options) [เล่มเดี่ยว] โสดาบัน : ตัดตัวเดียว สักกายทิฏฐิ เหมาะสำหรับทุกคน จะเริ่มต้น หรือเคยศึกษามาแล้ว หรือท่านที่มีเล่มสมาธิและฌาน ฉบับลงลึกแล้ว และต้องการลุยหน้างานตัดตัวตนต่อทันที [แพ็กคู่สุดคุ้ม] ซีรีส์ฉบับลงลึก (สมาธิและฌาน + โสดาบัน) สำหรับท่านที่ต้องการเก็บสะสมไปด้วย เอาล่ะ.... ตัดตัวเดียว หรือจะเก็บไว้ก่อน... พระพุทธเจ้าท่านทรงเป็นแค่ผู้ชี้ทาง ส่วนผู้ที่จะผลักประตู ก็ต้องเป็นท่านอยู่ดี == สารบัญ === คำนำ Curse of A Writer คำสารภาพของนักเขียนคนหนึ่ง บทนำ พระสารีบุตรสอนวิธีเป็นโสดาบัน > เหตุผลที่ 1 อาวุธชิ้นเดิม... แต่น้ำหนักมือคนละเรื่อง > เหตุผลที่ 2 สักกายทิฏฐิ คือขุนที่ต้องโดนเด็ดเป็นตัวแรก > เหตุผลที่ 3 ตัดอวิชชา ก็คือตัดสักกายทิฏฐิ...ทุบสักกายทิฏฐิ ก็ร้าวถึงอวิชชา บทที่ 1 เหมือนมี “ตัวฉัน”​ อยู่ตรงนี้ บทที่ 2 “ตัวฉัน”​ คือ ร่างกายนี้ใช่มั้ย บทที่ 3 มันมี “ตัวฉัน” ที่รับรู้โลกจริงหรือ? บทที่ 4 จากอวิชชา สู่สักกายทิฏฐิ บทที่ 5 คำว่า “สักกายทิฏฐิ” บทที่ 6 จะทุบตัวไหน อวิชชา หรือสักกายทิฏฐิ บทที่ 7 ธรรมชาติกำลังแสดง "อนัตตา" บทที่ 8 ปฏิจจสมุปบาท หนึ่งขณะจิต บทที่ 9 อย่าให้อิฐและหิน มาขวางความจริง บทที่ 10 ติดหล่ม ก่อนถึงโสดาบัน บทที่ 11 สังโยชน์เบื้องต่ำและเบื้องสูง บทที่ 12 ส่งท้าย รสชาติแห่งความโปร่งเบา