(ใช้โค้ดลดอีก) Bye Bye Bye ลับลา แลร้าง นิรันดร์ / ผู้เขียน: สลิล. (PS)/รี้ดดี้ / หนังสือใหม่ extra23

รายละเอียดสินค้า

Bye Bye Bye ลับลา แลร้าง นิรันดร์ ผู้เขียน: สลิล. จำนวน: 240 หน้า ขนาด 12x16.5 cm พิมพ์ครั้งที่ 1 – กันยายน 2568 ISBN: 978-616-8166-97-0 ราคา: 250 บาท ---------------------------- “ทุกคนต่างพยายามสุดแรงกล้าเพื่อรักษานิรันดร์ไว้ด้วยวิธีของตัวเอง ลูกเก็บไว้ในภาพวาด ส่วนแม่เก็บไว้ในตัวอักษร” ---------------------------- เมื่อกลีบชงโคจุมพิตกระเบื้องเย็นเยียบ ‘ลับตา’ ออกเดินทางสู่นิรันดร์ ไม่ได้เห็นแมวที่เลี้ยงไว้นอนเคียงข้างในโมงยามสุดท้าย ไม่ได้ทิ้งข้อความใดไว้ให้ผู้ช่วยส่วนตัว ไม่ได้เอ่ยคำหวานกับคนรักยามเธออยู่ฟัง และไม่ได้กอดแม่สักครั้งก่อนจะเดินทางไกล เรื่องราวในอดีตมากมาย อีกความรู้สึกที่ไม่เคยเอ่ย เรื่อยถึงความรักที่งอกเงยจนวันที่ตัดใจร่วงจากต้น จึงถูกถ่ายทอดในวันที่ความตายมาถึงตัว แม้ทั้งร่างและวิญญาณไม่ได้อยู่รับฟัง บางส่วนจากในเล่ม เพราะในความเป็นจริง ความฝันได้กลายมาเป็นทั้งชีวิต และเชือกที่รัดคอฉันอยู่ —----- ขณะที่ฉันคิดว่าตัวเองสามารถทอดทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ได้โดยไม่ยึดติด กลับพบว่าเป็นฉันเองต่างหากที่โดนทอดทิ้งเสมอมา —----- แม่ยินดีที่ลูกโบยบินออกไป และภาวนาให้ลูกไม่กลับมา แม้ว่าจะคิดถึงลูกขนาดไหนก็ตาม เพราะนั่นหมายความว่าลูกได้พบเจอโลกที่เป็นของลูกแล้ว แม่รู้ว่าลูกทำได้ แม่ไม่เคยสอนให้ลูกเก่ง ลูกเก่งของลูกเอง เป็นลูกต่างหากที่สอนให้แม่ยอมรับความจริงว่าแม่นั้นไม่เก่งเอาเสียเลย —----- หลังจากหลอกตัวเองมาได้แรมปี ในที่สุด แม่ก็สดุดีต่อความจริง ความจริงที่ว่าแม่หิว และความฝันของแม่ไม่ได้ทำให้แม่อิ่มท้องแต่อย่างใด —----- “ถึงตอนนั้น ให้หนูไปรอแม่ที่ดาวแมวนะ” แม่คะ ทำไมแม่ไม่เห็นบอกว่าถ้าคนที่ตายก่อนเป็นแม่ แม่จะไปรอหนูอยู่ที่ดาวไหน —----- “แล้วคุณชอบไหม” “ภาพหรือคุณคะ” “เรา” เธอยิ้มตาหยี ก่อนจะตอบอย่างตรงไปตรงมา “ชอบ” —----- ฉันไม่เคยพยายามเหนี่ยวรั้งหรือคว้าอะไรไว้ด้วยตัวเองก่อนเลย การได้อะไรมาจึงดูเป็นเรื่องไม่ชอบธรรม เป็นสิ่งที่คนอย่างฉันไม่ควรได้รับ —----- ฉันกลายเป็นคนที่ฉันไม่ชอบ และท่ามกลางคนในโลกนี้ที่เกลียดฉัน เป็นฉันเองที่เกลียดตัวเองมากที่สุด —----- ข้าพเจ้าน่าจะรู้ตั้งแต่ตอนนั้น คำว่าไม่อยู่แล้วหมายความว่าจะทอดทิ้งกันไป —----- ไหนเคยบอกว่าถ้าจากกันไปมีชีวิตของใครของมันอาจมีความสุขมากกว่า แล้วทำไมตอนนี้คนพูดเองถึงดูไม่มีความสุขเลยล่ะ ทั้งที่ได้จากเป็น และจากตาย —----- ผมหันไปมองคนพูด คนที่มีแววตา โครงหน้า และน้ำเสียงของพี่บรรจุอยู่ นั่นยิ่งทำให้ผมคิดถึงพี่ขึ้นมา พี่ไม่ได้หายไปไหนเลย นอกจากร่างไร้วิญญาณที่กำลังกลายเป็นเถ้าถ่านแล้ว ยังมีพี่กระจัดกระจายในโลกนี้ —----- “ไม่เป็นไรนะลูก ไม่เป็นไร” เราไม่รู้ว่าแม่กำลังปลอบใคร อาจจะเป็นเรา หรือไม่ก็คุณที่ยังบรรจุอยู่ในความทรงจำของเรา แม่อาจจะรู้ว่าความรักของลูกสาวยังอยู่ในตัวเราเลยโอบอุ้มเราขนาดนี้ ขณะเดียวกัน อ้อมกอดของแม่ก็อบอุ่นเหมือนกอดของคุณที